Razno

Svi smo se svojevremeno sablažnjavali na slike i priče koje su nam dolazile iz velikih svetskih metropola: čovek nepomično leži na ulici, pored njega prolazi reka ljudi koji ga zaobilaze ili prosto preskaču. Niko se ne zaustavlja, objasniće Vladušić jer je:,,… svaki od prolaznika proračunao ličnu korist od toga da se zaustavi i pomogne čoveku. Pošto lične koristi nema, niko se ne zaustavlja“ (Slobodan Vladušić, Zavet i Megalopolis, Bitije, Novi Sad 2023, str 20.).

Ukrajinska Vrhovna rada usvojila je, sredinom oktobra 2023. godine, predlog Zakona o zabrani kanonske Ukrajinske pravoslavne crkve, koja se nalazi pod jurisdikcijom Ruske pravoslavne crkve, sa prostim obrazloženjem da se to radi kako bi se sprečile aktivnosti verskih organizacija čija se uprava nalazi van Ukrajine, u državi koja vrši oružanu agresiju na Ukrajinu. Ovo je samo jedan u nizu akata ukrajinske vlasti od početka ruske Specijalne vojne operacije u Ukrajini. Nažalost, svedoci smo organizovanog progona jedne kanonske pravoslavne crkve, u konkretnom slučaju kanonske Ukrajinske pravoslavne crkve u modernoj istoriji sveta: skrnavljenje hramova, proganjanje sveštenstva i vernog naroda, otimanje Kijevo – Pečerske lavre. Usvajanjem rečenog zakona progon na terenu dobio je svoju zakonsku osnovu i opravdanje.

Istorija srpskog naroda je istorija podeljenosti i podela. Razdvojeni smo nametnutim granicama u okviru kojih  su nastajali novi identiteti na temelju srpskog identiteta: crnogorski, makedonski, bošnjački. Kao da to nije dovoljno, opet nametnuto, ali od nas olako prihvaćeno, primat preuzimaju regionalni identiteti i podele po tom osnovu. Šumadinac, Vojvođanin, Krajišnik, Moravac, Kosovac. Osobenosti koje sa sobom neminovno nosi neko područje švata se kao vododelnica, kao granica koja razdvaja pripadnike istog, u ovom slučaju, srpskog naroda. Po toj metodologiji Srbin iz Krajine, Srpske, Crne Gore, Makedonije valjda nije isto što i Srbin iz Srbije.

Identitet jednog naroda između ostalog ogleda se u zajedničkim proživljenim sećanjima. Ta zajednička sećanja odnose se kako na uspehe, pobede, postignuća, tako i na teške trenutke kroz koje je zajednica prošla tokom svog trajanja. Zajednička sećanja zato čine jedan od osnovnih elemenata identiteta pored istorijske teritorije, zajedničke masovne kulture, zajedničkih zakonskih prava i dužnosti i zajedničke ekonomije sa teritorijalnom mobilnošću, a po elementima identiteta koje je predložio Entoni Smit.